شعر های سپید و سیاه یک دل

 

بیا که غربت میزبان این می خانه است

 

شتر بان گفته ماندن امشب درین غم خانه است

 

 

 

تو ایی ساقی می کده   غربت را ویرانه کند

 

عاشقان را مست .یار را در تماشای دیوانه کند

 

 

 

بیا امشب که سیگاری به لب دارم

 

حسرت به لقاح شاخه ی دود و به شب دارم

 

 

بیا که نانوا خمیری بهر پختن ندارد

 

دل من بر به جایش. که اهی از سوختن ندارد

 

 

بیا که اگر تنهایم ز بیگانه مکنم عشق را تمنا

 

که خشکی گر تنهاست مکشد منت سیل  از دریا

 

 

بیا که گر سیب ندارم اشکال است از باغ بی نوا

 

لیک سیب دل به باشد از ان سیب که ادم داد به حوا

 

 

بیا که شدم قانون شکن مسجد پر فلسف ه ی ادم ها

 

دین من گشته انتظا ر تو در ارامگاه پر حیات غم ها

 

 

که نیامدنت درین دین کفرست و به اعدامت کشند

 

سربازان فریادم .که در دور دست هم به دامت کشند

 

 

بیا که دانش اموز طاقت گشته زین مکمتب فراری

 

ناظم بهرش کشیده از جنس درد  جداری

 

 

نظر  بدییددددددددددددد

بیا امشب که سیگاری به لب دارم   

 

حسرت به لقاح شاخه ی دودو به شب دارم

 

بیا امشب که تنهایی باز ندارد . خانه ای بهر خوابیدن

 

                                 

جامه ای از اشک خیسست خورشید خواهد بهر تابیدن

 

 

بیا امشب که تنها ترم از قافیه ی شعری سپید

 

دشت هم تمسخر می کند ان اهو که تنها دوید                              

 

 

بیا امشب که قرعه به شکستن من است

 

شدم شیشه تا از سنگ تو شکنم                            

 

که سان نوازش تن است

 

بیا امشب که امشب صحبت از درد عشاق باشد

 

اگر ایی . اتشت اور که صحبت عشاق  باید داغ باشد

 

بیا امشب که ریگ صحرا بودنت بس است ای خورشید

 

منم داغ خورده ی تو . لیک کنی بازی با مهشید

 

بیا امشب که دل بس خاک خورده گشته عطیقه

 

گرانست این  بار . مشکانش با تیشه و تیغه

 

بیا که جاده ی غریبم . اسب ها بر من سم زنند

 

تو ایی  هر اسبی رام گردد . بهر من با سم گور کنند

 

بیا که امشب در تنگ شیشه ای اسیر م

 

بشکان جای دلم . این تنگ و سنگ مسیرم

 

لیک گر هم بشکانی بی اب شوم

 

در شکستن و نشکستنت همیشه در خواب شوم

 

افسوس که کاش با خود بردن  را  بلد بودی

 

مرا می بردی با قایق روی زیبایت پی رودی

 

بیا که غربت تا کاخ درونم اعتصاب کرده

 

عکس قلب سوخته ام را روی چشمم قاب کرده

 

بیا که مرد تنهایی بیندازد روی اب. سنگ هجرا ن را

 

بسازد تک موج ویرانی و بلرزاند ماهی جان را

 

بیا که گندم ساده لوح نیزار روزگار خود بودم

 

مرا بردی به اسیاب عشق و خورد کردی وجودم

 

بیا امشب که درد مست کرده و افسار ندارد

 

محتسب عقل بهر اتدمش هیچ تیشه و دار ندارد

 

 

بیا که دل دلدار ندارد

 

صیاد اهوی ارامش خواهد . پیکار ندارد

 

 

 

بیا امشب که سیگاری به لب دارم   

 

حسرت به لقاح شاخه ی دودو به شب دارم

 

بیا امشب که تنهایی باز ندارد . خانه ای بهر خوابیدن

 

                                 

جامه ای از اشک خیسست خورشید خواهد بهر تابیدن

 

 

بیا امشب که تنها ترم از قافیه ی شعری سپید

 

دشت هم تمسخر می کند ان اهو که تنها دوید                              

 

 

بیا امشب که قرعه به شکستن من است

 

شدم شیشه تا از سنگ تو شکنم                            

 

که سان نوازش تن است

 

بیا امشب که امشب صحبت از درد عشاق باشد

 

اگر ایی . اتشت اور که صحبت عشاق  باید داغ باشد

 

بیا امشب که ریگ صحرا بودنت بس است ای خورشید

 

منم داغ خورده ی تو . لیک کنی بازی با مهشید

 

بیا امشب که دل بس خاک خورده گشته عطیقه

 

گرانست این  بار . مشکانش با تیشه و تیغه

 

بیا که جاده ی غریبم . اسب ها بر من سم زنند

 

تو ایی  هر اسبی رام گردد . بهر من با سم گور کنند

 

بیا که امشب در تنگ شیشه ای اسیر م

 

بشکان جای دلم . این تنگ و سنگ مسیرم

 

لیک گر هم بشکانی بی اب شوم

 

در شکستن و نشکستنت همیشه در خواب شوم

 

افسوس که کاش با خود بردن  را  بلد بودی

 

مرا می بردی با قایق روی زیبایت پی رودی

 

بیا که غربت تا کاخ درونم اعتصاب کرده

 

عکس قلب سوخته ام را روی چشمم قاب کرده

 

بیا که مرد تنهایی بیندازد روی اب. سنگ هجرا ن را

 

بسازد تک موج ویرانی و بلرزاند ماهی جان را

 

بیا که گندم ساده لوح نیزار روزگار خود بودم

 

مرا بردی به اسیاب عشق و خورد کردی وجودم

 

بیا امشب که درد مست کرده و افسار ندارد

 

محتسب عقل بهر اتدمش هیچ تیشه و دار ندارد

 

 

بیا که دل دلدار ندارد

 

صیاد اهوی ارامش خواهد . پیکار ندارد

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                 

مگر .  خشت مثل ابست بهر ساختن دیوار

 

چرا بنا ی پر ناز .تنها بخواهد سنگ مر مر را؟

 

چرا ان خشت رود در دست کودک تنهایی

 

تا زند بر شیشه ی درد ان غریب  در به در را

 

مگر ان افت بر برگ بهار دل ندارد خدایا؟

 

که باغبان راندش تا دیار تنهایی

 

مگر زیبا روی تنها ازان زیبایست

 

زشت  دل دارد . سهمی دارد جز جدایی

 

قلم عاشق کاغذ می کند اصطحکاک او گر بداند شود ذغال جانش تمام حتی می نویسد بر تنش یادگاری از عشق پاک او مثل صاعقه می دوند بهر فنایی حتی در تن یار. عاشقان خود می دانند نرسند به زیبا رویان چون ندند ان ها را به دیوانگان

یک نفر از تبار بی کسی

 

در پی هم نفسی

 

می زند فریاد جنون واری در کوهستانی زیر اب فراموشی

 

می ماند منتظر انعکاس ان ناله اش(در اب انعکاس ایجاد نمی شود)

 

کاش کسی  به او می گفت

 

بر اب رفته اند  دل و خانه اش

 

ماهی ساده لوح دل

 

در دریا ی طمع لاش خوران بی احساس

 

یارش را یک شقایق دریایی می خواند

 

می رود تا او بی اعتنا به نهنگ و موج ویرانی

 

به خزه ی نامردی .

 

لیک فرجام به فنا می رود در همان بستر یار خودش

 

*(شقایق دریای  یک  شکار چی زیبا ضاهر است که ماهیان  را گول  منی زند و به طرف خود جلب

 

می کند)

 

سنگ و گرد و غبار و خاک را

 

اسبی با گام خود پرواز دهد

 

در هوا به امید انکه به جای جدیدی  کنند  سقوط

 

باز میشوند ماندگار در همان جاده ی غریب و پر سکوت

 

در حسرت به جشن  سنگ و کوه و سراشیبی

 

منتظر نظراتتونمم 

 

به  وبلاگ  علمی www.scien3.blogfa.com بروید و اگر در مورد یک مطلب علمی  مقاله ای می 

 

خواهید در قسمت نظر دهی بنویسید 

 

 

یک حس غریبه

 

مثل بالا رفتن از درخت توت

 

 چشیدن توت کال مایوسی در بهاری گرم

 

مثل

مثل ارزوی مهال به اسارت گرفتن نور

 

ریختن ان در کوزه ی همیشه داشتن

 

مثل بی محلی سایه . هنگام بازی

 

می کند فتح سرزمین تنها و غریب دل ما را

 

می شود کاراین حس ها مثل مغولان  . از ظلم جنگی وتازی

 

ان وقت که یار می گذرد از کوچه ی پر تمنا ی نگاه

 

می کنم حسرت در انم وقت به کور که ندارد ادعای نگاه

 

 

لبانم شود مثل یک اهن ربا از جنس بوسیدن

 

تن و رخ او شود اهنی نزدیک بهر رسیدن

 

یار می گذرد ازین کوچه

 

دل من مثل مشعلی رو به پایانی در قصر تاریک هوس می سوزد

 

دل من همان نخیست  که پیرزن تقدیر نفرینش کرده

 

تا همیشه برای میله های بافتنی نگاه و سوختن بدوزد

 

و شکنجه شود

 

 

دل من در جوار این گذر نحس الودش

 

می دود مثل یک یوس پلنگ در علفزار زرد نیاز

 

به دنبال گوزنی از جنس خیال

 

 

دل من خمیر خامیست به تنورش ببرید

 

که شاید این بار تنها نگرردد

 

برود سفره ی بی رنگی با اب

 

دل من اهن یست از شمشیری  شکسته

 

پی اهنگر قرن نیاز مهالش ببرید

 

تا بکوباند ضربه داغ نفرین شده ای را

 

دلتان سنگ است هر سنگ تراشی هر الماسی

 

بشکند وقت تراشیدنتان

 

تنها ان وقت شکنید که از کوه بلند خواسته های سرد خود افتید

 

تنها ان وقت شکنید که بدانید در بازار دنیا

 

کالای مفتید

 

یار می گذرد

 

در جوار گذر پر از لغزشو سوزشش

 

گل های شیپوری حیا ط درونم باز می گیرند علامت هشدار

 

مثل یک اونگ اویزانست دلم

 

می کند نوسانی هردمی با موج بی پ روایی

 

تا دم تن پر اهنگ یارم

 

 

 

یادم اید روزی این دل خسته ی اکنون

 

شهد بود و در گل خود ارمیده

 

لیک زنبوری از عشق ناگهانی لحظه امد

 

مرا برد با خودش پی کندویی  از جنس عشق نرسیده

 

کندو یی  پر از شکستن

 

شکستن شیشه ی  دل

 

شکستن غرور مرد شب روی خیابان تنهایی

 

تا زمانی که زنبور دار مرگ ناکام  مرا نابود کند

 

یار می گذرد

 

مثل ابی که خیس  می کند پار چه را

 

می شود منبسط روی سطح  اش تا پایا ن

 

حاله ی دردی تن مرا گرفت

 

 رفت تا چشمانم  چون اشک بیرون امد

 

یار می گذرد

 

دل من مثل یک بهمن بد تقدیر

 

با سرا زیری ناگهانی سنگ نگاه از قله

 

می ریزد پایین

 

در دامنه ی وجودم می سازد

 

اشوب تاریخی جنگ ذرات دل دادن

 

می کند دفن در ختان عقل جانم  را

 

 

یار می گذرد

 

دل من .................

 

دل من دگر دل نمی ماند

 

دل من میشود یک کودکی همیشه در ارزو و یاس

 

 

 

 

یار می گذرد

 

درختان سست درونم

 

می شوند بازیچه ی مه هایی

 

از جنس نفس های بی وقفه ی جنون وار خواستن

 

عابری تنها

 

ره خود گم می کند در میان این مه های فتنه انگیز

 

می شود جامه ی فقیر او باز با افسوس و اشک مخلوط و امیز

 

دل من می شود منقرض در قرن گذر او

 

ازین سقوط شهاب سنگ های تردید و ترس و بغض تنهایی

 

 

دل من مثل سیاه ی شب

 

در شومی یک حس امده

 

می شود مسافر سر انجامی از بیداری عشاق

 

نمی دونم چرا

 

که اگر داغ شده ی عشق خورشید ریگ صحراست

 

لیک نقاش کشد افتابگردان بی رنج

 

شود صفت عاشقی تقدیم به او

 

در حالی که رنج ندارند بل دارد ز گل گنج

 

نمی دانم این چه رسمیست

 

از خدا با ما این چه خصمیست

 

که برگ ما بهر اولین باد خزانست

 

همه دانند  ان صبا که نوازشش کرد  کزانست

 

 

 نمی دانم این چه قانونیست

 

مگر قانون ز عدل نیست

 

پس بر کویر این چه کارونیست

 

 که این همه جیر جیر ک جیر جیر کنان در شب تنهایی

 

مرسند به لطف یار خویش

 

لیک بلبل زیبا ظاهر  اید گیردش با ناز و عیش(درخت)

 

نمی دانم

 

چرا دل شود نعل اسب عشق راه

 

اسب او را برد . دل کشیده شود به تل و سوز  و اه

 

نمی دانم چرا تا لب رود به قصر  یار

 

زلزله اید و برج بیفتد

 

چرا تا برگ رزرد در اخرین لحظه عشق به اب  گوید

 

اب رود و زیر  یخ ها  تا بهار خفتد

 

نمی دانم چرا کار داروغه امروز به صلیب کشاندن قلبهاست

 

مگر نمی داند بین این صلیب و قلب ها

 

شب بیداری عشاق و بلواست

 

نمی دانم چرا خدا گقته عشق کفرست

 

اگر کفرست

 

چرا روی یار ما زیبا افریده

 

چرا گر گفته می حرامست

 

 از قبل مست. دل را نیافریده

 

نمی دانم چرا مستی به از عقل سیاستست

 

مست که فقط لب سرخ او خواهد

 

عاقل تنها به دنبال مال و ریاستست

 

نمی دانم چیست گناه دلی که به عشق صدف. خود تفته است

 

لیک تا به دریا رسیده

 

دیده که با موج بهتر رفته است

ای مردم این شهر یخی

 

این شهر که جو ان اکنده از غبار تباهیست

 

ای مردم

 

ای که جامه ی درونتان

 

پر از اثار دود ماشین های خودخواهیست

 

ای که حتی ان یک قطره عشقتان به غل کشیده است

 

و صدای زنجیر منت ان

 

تا بامداد صبحی نیامدنی

 

بر گوش زندانیان به تل کشیده است

 

نگاهتان سرد است

 

نگاهتان مثل یک زلزله بر اندام نخل وجودست

 

تا تک خرماهای احساس را بر زمین اندازد

 

پر از انتشار حس اضافی بودن است

 

که می خواهد ماده ی تجزیه گر محلول خوش گذری سازد

 

نگاهتان مثل رود نفرت جاریست تا دریای پر اشو بی

 

دریایی که ماهیانش  در شب تمنا

 

در ساعت کشف نیاز

 

اب زلالی خواستند

 

نه این لجن زار درد واری که از چشمان شما جاریست

 

چشمانی که مثل پرچم های لشکر  جنگ ملت های دلست

 

تا اغاز کنند پیکار و تیشه زدن را بر پیکر های از قبل  مرده

 

این نگاه سردتان  را که عامل طاعون محبت است

 

بسوزانید در گوشه ی متروک

 

نکنید باز بر عدد سرد زیستن عقربه ی ساعت کوک

 

خون جاری بر سینه ی خود را بر شعله ی عشق گزارید

 

تا  سرد نباشد

 

سیگاری را بر لب بگذارید . به لقاح بی پروای شاخه های دود بنگرید

 

چون تنها رسیدنیست  که  می تواند این  قدر بی  درد  باشد

 

ای مردم سیاه پوش

 

که مثل موریانه هایی از جنس کاووس

 

می گذرید از پیاده رو یی پر از کسالت سنگفرش ها

 

در مهمانی تنه ها

 

نگاهتان مثل لانه های خالی سنجاب های افسوست

 

مثل نشه هایی هستید

 

 که معتادید به تریاکی برای رفع درد سکوت

 

نگاهتان پر از تنفر است

 

تنها مهره که بر صفحه ی بازی  احساسسات

 

خانه ای برای حرکت ندارد

 

نگاه سرد شماست . که همیشه ثابت  مانده از امدن قرن اهن

 

 

نگاهتان مثل پیامیست از مرگ  جیر جیرک ها ی درخت هم اغوشی  در  اغاز زمستان قرون

 

نگاه تان مثل لب دادن یخ بر یخ شکن کوه نورد دل گیریست

 

لعنت به این ایین به گنده کسیده ی تان

 

 

که  مثل یخچالیست روی  کوهستان

 

با تیتیر  درمان سردی کوه  ها ی وجود

 

ای  مردکی  که هر روز صبح  مثل دارکوب خم و  راست می  شوی

 

به   جاری  شدن  ابشار از تولد  جاذبه  قسم

 

که دارکوب  ها از چنین تشابهی اعتصاب خواهند  کرد

 

 

 

ای تو

 

کاش  می شد جای این متن خش دار را خواندن

 

یک روز تجربه  کنی  شرابی  را

 

مست  شوی . بزنی در گوش چروکیده ی دیوار سنگ  دلی  و اداب محودود کننده

 

ای نگاه  های سرد اعداد  ریاضیات مثل برفیست  برین  یخ  زدگی  زمینتان

 

انگشتانتان به  فریاد امدند

 

از بس صفحات  ضخیم کاغذ را لمس  کردید

 

یک بار تن  عریان  زیباروویی  را  در دشتی  که این  بر از سنگ  نیست

 

لمس  کنید

 

جایی  که کفش  های گلی پر درد  وجودتان

 

خیابان  های ضخیم شهررا لمس  کنند

سیارات دنیا در گردش خویشند

 

بهر قمر خود اشنای دیرینه

 

بهر سیارهی دگر یک تیشند

 

ستاره ها هرکدام فکر خود نمایی بر زمینند

 

با تیر کینه بر خورشید عاشق

 

در کمینند

 

هر کدام در بازی نحس ااند

 

ننگ این بازی اینست که درین مدار دیداری ندارند

 

بهر چرخش احساس مداری ندارند .

 

سفر شهاب سنگ درد روزی به ان ها

 

روزی چون نزدیک به خورشیدند . کینه دوزی به ان ها

 

خود نمی دانند که خورشید می میرد و فر جام خاموش

 

نشوند بیش از سنگ های که در دایره ای سرد

 

می گردند دیوانه و مدهوش

 

کسب نور شده مایه ی چرخیدن ان ها

 

ان نور که خاموش شود

 

شده  باعث ارزوی یک دیگر ندیدن ان ها

 

کاش می شد یکی از سیاهچاله ی فردا خبرشان دهد

 

ان که در تاریکی محض

 

روزی فرجام این جنگ و معبرشان دهد

 

کاش می دانستند که در جمع یکدیگر کهکشانند

 

این ستاره ها همه یک رنگند

 

لیک این بابت فاصله هاست

 

که سر پر نوری در جنگند

 

کاش می دانستند همه از غبارند یا اهن و سنگ

 

لیک این مدار بغض سردشان

 

مدارد محل برخور د اغوش ها

 

بل طلسم گشته به جنگ

 

یکی سیاره در سرمای محزون

 

که نور خورشیدش چرا برو نیست چون دگری افزون

 

لیک نداند طاقت گرمای خورشید

 

نیست فرقی با سرمای اکنون  (ثروتمن دها هم بی درد نیستند)

 

یکی سیاره ای که  قمر و یاری ندارد

 

یکی سیارکی که از بی کسی . مداری ندارد

 

زین غریبی در کتاب نجوم هم نامی ندارد  

 

از نور خورشید درین می گاه جامی ندارد

 

 

 

 

ای ادم ها که درین الت دایره ایی

 

سنگ کوب می تازید به دنبال انتها

 

 نمی دانید مرگست انتهاا . منتها

 

تنها التی که گرد نیست در هندسه ی روزگار ما

 

تنها راهی که زاویه ی عقل دارد این خطوط دیوانه وار ما

 

ره علم است که سیاهچاله را هم در فضای زندگی بلعد

 

نور ش ان را هم روشن کند

 

مثل گیهی ست که تنها ورزندگی بلعد-

ای مردک بیگانه با صبح

 

 ای محتسب می خانه تا صبح

 

صدین مست می زنند نعره چو عشاق بامدادی

 

تو می . خوردی و پس از ان نصیحت باطل به ساقی دادی

 

ای چوپان گله که شده ای با گرگ هم دست

 

چوب مردان نداری. از ترس شدی چو دیوانه و مست

 

گله ی مظلو تو را می خورد گرگ و تو خوابی

 

یا که نه سگ شجاعت و نه چوب عقل داری و بی جوابی؟

 

ای اسمان باد بیگانه ابر های نگین مانندت برد

 

گر همیشه سفید و سیاه مانی نماند رویت سحابی

 

 

 

ای رطوبت نحس در هوای نگرانی

 

این حصار های اهنی  را

 

مبدل کردی به اهن زنگ خورده

 

چو پیکره ای تیر جنگ خورده

 

 

ای به زمین بی دیوارو سقف نام خود ستون گذاشتی

 

قصد تو حمل بار سقف و دیواری نیست

 

جز خود نمایی هدف تو کاری نیست

 

تنها مثل سروی مغرور خودت را بر تنش کاشتی

 

 

ای سخن ور تهی در میان نی زار سادگی

 

که ان ها را به قیام ارشاد می کنی

 

 دران روز که تابستان اید

 

با چه بادی سخن و فریاد می کنی؟

 

(باد با زوزوی خود مثل یک سخن ور نی ها را گول می زند و چون ان ها را ارتعاش می دهد فکر می کنند

 

همیشه در سفرند اما نمی دانند با ریشه در خاک خویشند)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ای نی ها با  باد کردید چند وجب به قبله هجر ؟

 

قبل از طوفان سخن ور با باغبان  کنید سفر

 

(باد با زوزوی خود مثل یک سخن ور نی ها را گول می زند و چون ان ها را ارتعاش می دهد فکر می کنند

 

همیشه در سفرند اما نمی دانند با ریشه در خاک خویشند)

 

تنهایی شایدصدفیست

 

 که در زیر شن ها اسیر ست

 

لیک دیگران با موج خویش در بازیند

 

شاید خشتیست

 

که از جاذبه ی بی کسی افتاده

 

 لیک دیگران با هم دیوار می سازند

 

تنهایی چشم مرطوب و پرده ای کشیده شده

 

در بامدادست

 

تنهایی شاید سیاره ی نپتون است

 

که از همه سرد تر است

 

شاید کوزه ایست که چون نقشی ندارد

 

در ایوان .خاک می خورد

 

تنهایی یعنی من

 

شاید حکا یت یک جمله است که از احساس  بر می اید

 

اما چون خلاف عقیده ی بافنده های ریسمان سنگ وار  است

 

همیشه در قفس سکوت اسیر می ماند

 

تنهایی شاید بادبادکیست که

 

در یک بعد از ظهر تابستانی به هوا می رود

 

اما چون نخ راهش از باد عشق پاره میشود

 

همیشه در میان مشتی ابر اواره و غریب

 

می ماند به دنبال یارش

 

یاری که او را نمی شناسد

 

اما می داند رنگین تر از غریبه های محزونست

 

اما میداند پرواز را از او اموخته

 

اما می داند روزی به زمین خواهد برگشت

 

لیک  دریغا  که در مدرسه ی اغاز

 

به او نگفته اند که کاغذ ها فرجام کارشان پاره شدن است

 

تنهایی منم که هر روز حسادت می کنم به کتابها

 

که همیشه یا رشان زیر جملات انها خط می کشد(قلم)

 

یا کاغذ ها

 

که همیشه قلم روی ان ها می نویسد 

 

اما  من نه جمله ی با ارزشی دارم و نه صفحه ی سیاه نشده ای

 

تنهایی شاید منم

 

که مثل نجاری  تکه چوبی مرده ای را  می تراشم

 

تا ان را به دیوار قسم بیاویزم

 

که به امید ان کس که نگاهش را در روزی اشنا دیدم

 

همیشه تنها خواهم ماند

 

من نه گیسوی جعدی را که هوس را در کوزه های درونم سرازیر می کند

 

نه لبانی را که

 

به لبان من جاری شدن را حسی زیبا ارشاد می کند 

 

و نه قا متی را که اغوشم را به گرفتن شکنجه می دهد

 

می خواهم

 

من دیرگاهیست به دنبال یک نگاه اشنا ام

 

چشمانی که در میان این همه غریبه  ی سرد

 

ان را شعله ی ملایمی دیدم

 

خود می دانم که خراشی هستم روی مرمر ها

 

یا خزه ای  روی نقش کاشی ها

 

اما مگر ان که می روید

 

ان که به وجود می اید

 

ان کس که اغاز می کند دل ندارد؟!!

 

به خدا بد ها هم دل دارند

 

اما از بس خاک خورده و غریبند

 

تار های عنکبوت به دیوار دلشا  ن بسته شده

 

چراا باید کاکتوس ها همیشه بی پروانه باشند

 

چرا تشبیه خار در شعر یک شاعر یعنی بدی که یاری ندارد

 

چرا کودکی را باید ترساند از ذره ای که غریبست

 

چرا تا کنون یک بار جای سیبی سرخ

 

یک سیب افتاده ی تنهای کال را مزه نکرده ایم ؟

 

تنهایی یعنی همین سیب که چون شاخه ی شانسش باز سست بوده

 

قبل از برداشت افتاده

 

و دیگر با غبان او را به بازار با هم شدن نمی برد

 

و همیشه در زمین غربت باقی می ماند

 

شاید هواست که همیشه جز در هنگام طغیان ابر های مستبد

 

اجازه ی حرف را ندارد(باد)

 

(تا وقتی هوا ابری و سرد نشد باد نمی اید پس حرف زدن هوا وابسته به ابر های مستبدست)

 

شاید چشمانتان که از دوری دریا مرطوب گشته است

 

خود شود دریایی  بس بزرگتر

 

بهر ذرات وجود

 

شاید فریادتان که از سکوت نحس دل اواره ای اید

 

خود شود موسیقی بس بلند تر از هیاهو

 

در نگاه ادراک تنه های درختان بامدادی

 

و خسته اید که یارتان نگاهتان مکند

 

اما  شاید شب ها که خیره به اسمانید

 

صد ها ستا ره به دل  تنهایان بنگرند

 

اما هیچ  نگاهی نه بیش دارد و نه بس از نگاه معشوق

 

تو ا ز نپاد چه ابری ای قطره ی باران

 

که باز باید کنی بر زمینی سقوط

 

ای کاغذ از کدامین تنه ی بی چاره امدی

 

که باید خش درد کشد رویت خطوط

 

 

تا نشود قانون فرجام باران .جاری شدن

 

کی جاذبه ها را می شکنیم و پرواز می کنیم

 

 

بی ان که قلم درد اید بر رخ لوح

 

به صفحه ی  سفید بر دیوار هم  ناز می کنیم

 

 

چرا باید در بهار هم به اصل هرس شکنجه شود

 

  شاخه  که در خزان هم  تطاول کشید

 

تو ای باغبان  بگو لانه ی پرنده را چه شود

 

بس نیست این همه دوری که بلبل کشید؟

منظور که تکلیف عاشق ها  چی میشه که باید تو این دنیا دوری بکشند تو اون دنیا هم بهشون میگن عشق کفر بود

بسم الله الرحمن الرحیم

 

 

 

من همانم که می خواهم خط تحریر خطاط عقل را

 

خط خطی کنم با ابرنگ کودکی در کنج دیوار فراموشی

 

اری من همان باد کینه اییم

 

تا در اخرین روز تابستان زنم سیلی بر گوش سوسن ها

 

که تا خود به گل رسیدند

 

به شکوفه های عاشق باران گفتند عشق کفرست

 

اری من شاید یک دیوارم

 

که در ظهری گر م

 

دیده ام پنجره ها را

 

 که تا وقتی باد وزید بسته شدند

 

چون هالویی دید ند تقسیم باد را با درون خانه ای

 

من دیگر با زی با کلمات را فراموش کرده ام

 

چون در قانون اساسی قلبم

 

تصویب شد که باید با این کلمات امروزی مبا رزه کردم

 

تا نکنند تسخیر تاجری را در کشتار گاه احساس بشر

 

شاید شیشه های سر د  یک پنجره در شب هستم

 

که قرارست کودک بازیگوش اشتباه

 

صبح فردا سنگ افسوس زند بر من که چرا تنهایم

 

و  دیده ام

 

 هر کسی خورشید یک سیاره هست

 

ان خورشید که دور ترین زین سیاره باشد

 

در برابر چشم زمین یک ستاره است(هر کسی برای فر نزدیکش عزیزست و برای غریبه ها غریب و دشمن)

 

دیرگاهیست که در نقاشی باران و زمین

 

جاذبه ام .

 

اما تصویری از من نیست بر چشم تماشاچی

 

 

 

و این است رسم نقاشی های روزگار

 

 

اری  در میز شلوغ  می خانه ی تقدیر

 

من خود جام خا لیم 

 

که همه در  جام خویش مخلوطند

 

پس ای ساقی جامم را در زمین عشق بشکان

 

اما حداقل شکسته هایش را بی جام مزار

 

که شکسته های تنم در عالم نا سوتند

 

پایان

 

 لطفا نظر بدید