شعر های سپید و سیاه یک دل

ما. همه
در طوفانه شراکتها
کشتی فریبکاری بیش نیستیم
که در وقت طوفان ضرر
اول مسافر هارا می اندازیم
به عمق هلاکتها
بعد
مبارزه می کنیم خود.
با موج ها .

پنجره هایی هستیم
که اگر باد سود
بشود طوفان شدید سودها
ان وقتست
که تقسیم هوا را با خانه
در ازدیاد بهره ها
هالویی می نامیم
وزان شدت باد
می شویم
بر خانه ی همراه خود . بسته

اری ما اینچنینیم
که حتی نمیدهیم
به گذشت. گهگاهی مقام گاو را
که اندکی بچرد در چراگاه وجود
واز بین ببرد
علف ها ی حرصمان را

وا ی بر روزی که ایند پشیمانی ها
انوقتست می گوییم
که چرا این پشیمانی منحوس
نشد دکلمه ی شعر گناه
بلکه امد در پاورقی کتاب انجام
وا ی بر روزی که ایند پشیمانی ها
پایان
لطفا نظر دهییددد